Mam dość dnia dzisiejszego. Mam go po dziurki w nosie, uszach i po cebulki we włosach, i nawet mi w pięty poszło.
Spałam 4 godziny. Denerwowałam się? Tak. Egzaminem? Tak.
Śpieszę z tłumaczeniem: to mój pierwszy egzamin na moich pierwszych studiach, na moim wy-marzonym Uniwersytecie. Jak mi poszło? Mniej więcej dobrze.
Ale nie o to chodzi. Moje wyobrażenia dostały w twarz od rzeczywistości. Ja dostałam w twarz od rzeczywistości.
Dla mnie Uniwersytet owiany jest tą romantyczną mgiełką miejsca magicznego. A tu chuj.
Wybaczcie, podpinam to pod licentia poetica i zmęczenie.
Chodzi mi o tę jedną wielką mistyfikację. Obrzydliwe oszustwo.
Cała atmosfera egzaminu- otoczona kilometrami ściąg- totalnie zbiła mnie z tropu.
Nie oceniam, sama nie jestem wzorem cnót, naprawdę. Ale cholera...
Wiecie, że dwa dni temu, kiedy zobaczyłam przygotowywania ściąg, byłam przez parę dobrych sekund w autentycznym szoku ? Nie wpadłam na to. Nie pomyślałam o tym żeby zrobić ściągi. Nic, zero, nullo, nein.
Oczywiście wtedy zapisałam nazwiska i daty, których nigdy nie pamiętam, i skróty myślowe, których nigdy nie rozumiem, bo ogrom materiału naprawdę wszystko mieszał.
Ale... ale dlaczego ja się tłumacze? Ja właśnie to czuję. Ja mam potrzebę wytłumaczenia sobie, ja mam dziwny odruch. Dlaczego mną to tak miota?
Ja w to wierzyłam, ja chciałam w to wierzyć.
Zabawa w Uniwersytet mi nie wychodzi.
Ja... ja się uczyłam na ten egzamin. Naprawdę, od tygodnia pracowałam nad notatkami. W środę spędziłam nad tym 3 godziny.
A w parenaście minut wyklarowało się wszystko. Tablety, komórki, wydruki- załatwiły sprawę tak szybko.
SKĄD TO CHOLERNE UCZUCIE? dlaczego ja czuję dziwny wstyd?
że się uczyłam? że poświęcałam czas? to takie a-normalne? ja jestem a-normalna?


naiwna?